10000528 
ویژگی‌ و ترکیبات سیارک‌ها
بسته به نوع ترکیبات و خصوصیات فیزیکی‌ سیارک‌ها، اخترشناسان آن‌ها را در گونه‌ها و خانواده‌های گوناگونی طبقه‌بندی کردند. در سال ۱۹۷۵/۱۳۵۴، «کلارک.آر چاپمن»، «دیوید موریسون» و «بِن زلنر» برای نخستین‌بار نسخه‌ای از طبقه‌بندی سیارک‌ها و روش‌ این دسته‌بندی را منتشر کردند. در این طبقه‌بندی سیارک‌ها به سه گروه تقسیم شده‌اند. گروه C: سیارک‌هایی تاریک و کربن‌دار، S:سیارک‌های سنگی و U: سیارک‌هایی که در دو رده‌ی دیگر تعریف نمی‌شوند. بعد‌ها در سال‌ ۱۹۸۴/۱۳۶۴ اخترشناسی به نام «دیوید.جی تُلِــــن» طبقه‌بندی جدیدی ارائه کرد‌ که در آن سیارک‌ها به‌طور گسترده‌تر و شفاف‌تر به ۱۴ گروه و زیرگروه تقسیم‌بندی شدند. این بازنگری جدید به استاندارد یا طبقه‌بندی تُلِــــن «Tholen» شهرت یافت.
حدود ۱۸ سال بعد در سال ۲۰۰۲/۱۳۸۱ دو اخترشناس به نام‌های «اسکلت.جی باس» و «ریچارد.پی بینزل» طبقه‌بندی دیگری ارائه کردند که در آن به نحوی علاوه بر تلاش برای حفظ اساس طبقه‌بندی «تُلِــــن» سیارک‌ها به ۲۴ گروه و زیرگروه تقسیم‌بندی شدند که با نام «طبقه‌بندی SMASS» شناخته می‌شود.
اما پس از بررسی هر سه دسته خواهید دید که بیشتر سیارک‌ها در سه‌ گروه C و S که پیش از این معرفی کردیم و نوع سوم M که سیارک‌های فلزی هستند، قرار می‌گیرند.
سیارک‌های کربنی (Carbonaceous)jadval
این دسته از سیارک‌ها حدود ۷۵ درصد از کل سیارک‌ها را شامل می‌شوند و بیشتر در نواحی بیرونی کمربند سیارکی قرار دارند. سیارک‌های کربنی به علت درصد بالای کربن در میان ترکیباتشان، تیره بوده و به رنگ خاکستری متمایل‌اند و ضریب‌بازتاب پایینی بین ۳ الی ۱۰ درصد دارند. درخشان‌ترین سیارک این گروه، سیارک C-324 Bamberga است که به علت خروج از مرکز زیاد مدارش به ندرت از دید زمین به بیشینه‌ی قدر ظاهری‌اش می‌رسد. بزرگ‌ترین سیارک این گروه هم بر اساس طرح طبقه‌بندی (SMASS) سیارک مشهور «سِرِس» است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که سیارک‌های کربنی احتمالاً از جنس شهاب‌سنگ‌های کندریت کربنی‌اند یا ترکیبات شیمیایی شبه خورشیدی دارند به شرط این‌که هیدروژن، هلیوم و دیگر گاز‌های احتراق‌پذیر و فرّار را از آن‌ها حذف کنیم.
سیارک‌های سنگی (silicate یا stony)
سیارک‌های سنگی حدود ۱۷ درصد از کل سیارک‌ها را تشکیل می‌دهند و با ضریب‌بازتابی بین ۱۰ الی ۲۲ درصد نسبت به سیارک‌های کربنی درخشان‌ترند. اگرچه درصد اندکی از آن‌ها در فاصله‌ی ۳ واحد نجومی قرار گرفته‌اند اما بیشتر‌شان در بخش داخلی کمربند سیارکی در فاصله‌ی ۲٫۲ واحد نجومی قرار دارند. جنس این سیارک‌ها عمدتاً از آهن و سیلیکاتِ منیزیم است و رنگ اکثرشان متمایل به سرخ و رنگ بعضی از آن‌ها متمایل به سبز است. بزرگ‌ترین سیارک این گروه، سیارک ۱۵ Eunomia است که در قطر پهن‌ترین بخش‌ آن ۳۳۰ کیلومتر است. درخشان‌ترین سیارک‌ این گروه، سیارک ۷ Iris است که در بهترین حالت قدر ظاهری آن به ۷+ می‌رسد و با دوربین دوچشمی ۵۰ ×۱۰ به سادگی دیده می‌شود.
سیارک‌های فلزی (metallic)
این دسته از سیارک‌ها که پس از سیارک‌های نوع « S » شایع‌ترین نوع سیارک‌ها به شمار می‌روند رنگی متمایل به سرخ دارند و ضریب‌بازتاب آن‌ها بین ۱۰ الی ۲۰ درصد است. بیشتر این سیارک‌ها از ترکیب نیکل – آهن خالص تشکیل شده‌اند و البته برخی در ترکیب خود سیلیکات هم دارند. احتمالاً این سیارک‌ها تکه‌هایی از هسته‌ی فلزی متلاشی شده‌ی سیارک‌های بزرگ‌تر هستند و بیشتر در نواحی بین سیارک‌های نوع C و نوع S یافت می‌شوند.